برای شفای همه بیماران دعا کنیم ... 

همگی برای ستاش دعا کنید... 

ستایش یک شنبه از بیمارستان به منزل منتقل میشه و باید با دقت ازش مراقبت بشه .. 

همه چی برای ورود ستایش به خونه و اتاقش اماده شده ..یه چند وقتی هم ما نمیتونیم ببینیمش البته نه کاملا ولی دکترش گفته که نباید با کسی ارتباط داشته باشه چون حالش بد میشه ..بدنش بعد از این شیمی درمانی های که داشته در برابر بیماریها ناتوان شده و همین امر موجب میشه که شاید تا چند وقت باید توی اتاقش محبوس بمونه...ازتون می خوام برای ستایش دعا کنید و شفای اون رو از خداوند تبارک و تعالی بخواهید.  

خدایا ! با تمام وجود ازت تمنا میکنم که ستایش رو شفا بده و بگذار تا دوباره بازیگوشیهای بچهگانه اش رو ادامه بده.. 

خدایا ! تو رو قسمت میدم به مهدی ^(عج) فاطمه ^(س)  , ستایش رو صحیح و سالم پیش خانواده برگردن. 

خدایا خدای بزرگ ازت میخوام که جواب  این همه دل شکسته و رنجور رو بدی ...خدایا ... 

تا تو نگاه می کنی کار من آه کردن است 

ای به فدای چشم تو این چه نگاه کردن است  

شهادت دکتر مصطفی چمران 

31 خرداد 1360 

به سوی تو می آییم

اینها را به نیت آن ننوشته ام که کسی بخواند و بر من رحمت آورد.بلکه نوشته ام که قلب آتشینم را تسکین دهم و آتشفشان درونم را آرام کنم. هنگامی که شدت درد و رنج طاقت فرسا می شد و آتشی سوزان از درونم زبانه می کشید و دیگر نمی توانستم اتشفشان وجود را کنترل کنم , آنگاه قلم به دست میگرفتم و شراره شکنجه و درد را , ذره ذره از وجودم میکندم و بر کاغذ سرازیر میکردم...و آرام آرام به سکون و آرامش می رسیدم. 

•        خدایا ! هدایتم کن !زیرا میدانم گمراهی چه بلای خطرناکی است .
•       خدایا !هدایتم کن ! که ظلم نکنم , زیرا میدانم ظلم چه گناه نابخشودنی است.
•       خدایا ! نگذار دروغ بگویم , زیرا دروغ ظلم کثیفی است .
•       خدایا ! محتاجم مکن که تهمت به کسی بزنم , زیرا تهمت خیانت ظالمانه ای است .
•       خدایا ! ارشادم کن که بی انصافی نکنم , زیرا کسی که انصاف ندارد شرف ندارد .
•       خدایا ! مرا از بلای غرور و خودخواهی نجات ده , تا حقایق وجودم را ببینم و جمال زیبای تو را مشاهده کنم.
•       خدایا ! پستی دنیا و ناپایداری روزگار را همیشه در نظرم جلوه گر ساز , تا فریب زرق و برق عالم خاکی , مرا از یاد تو دور نکند.
•       خدایا ! من کوچکم , ضعیفم , ناچیزم , پر کاهی در مقابل توفان ها هستم , به من دیده ای عبرت بین ده تا ناچیزی خود را ببینم و عظمت و جلال تو را به راستی بفهمم و به درستی تسبیح کنم.
•       خدایا ! دلم از ظلم و ستم گرفته است , تو را به عدالتت سوگند می دهم که مرا در زمره ستمگران و ظالمان قرار ندهی
•       خدایا ! می خواهم فقیری بی نیاز باشم , که جاذبه های مادی زندگی , مرا از زیبایی و عظمت تو غافل نکند .
•       خدایا ! خوش دارم گمنام و تنها باشم , تا در غوغای کشمکشهای پوچ مدفون نشوم.
•       خسته ام , پیر شده ام , دل شکسته ام , نا امیدم , دیگر آرزویی ندارم , احساس می کنم که این دنیا دیگر جای من نیست , با همه وداع می کنم و می خواهم فقط با خدای خود تنها باشم . خدایا ! به سوی تو می آیم , از عالم و عالمیان می گریزم  , تو مرا در جوار رحمت خود سکنی ده .

 فرانتس کافکا   

 Franz Kafka

مارکز می گوید : (( با خواندن مسخ کافکاست که می فهمیم که می شود جور دیگر هم نوشت )) 

کافکای آلمانی زبان که به زبانهای چک و فرانسوی هم حرف می زد , جور دیگری می نوشت ; جوری که می توان به مکاتب ادبی زیادی مثل مدرنیسم و رئالیسم و ... ربطش داد. 

معروف ترین کتابهای کافکا در ایران مسخ و محاکمه هستند. 

همه رمانهای کافکا بدون اجازه اش چاپ شده اند , او وصیت کرده بود همه آثارش را بعد از مرگش بسوزانند .  

• از نقطه ای به بعد , بازگشتی در کار نیست ; این همان نقطه ایست که باید به آن رسید. 
• شادمانی های این زندگی , شادمانی های این زندگی نیست بلکه ترس ماست از صعود به زندگی متعالی تر . رنج های این زندگی رنج های این زندگی نیست بلکه خودآزاری ماست این ترس. 
• منفی را به ما می اموزند ; مثبت از پیش درون ماست. 
• به صورت نظری تنها یک احتمال ضعیف برای خشنودی وجود دارد ; باور داشتن به فنا ناپذیری در وجود خود و بعد به جستجوی آن بر نیامدن. 
• خود را در برابر بشریت بیازمای ; این کار شک را به شکاک و ایمان را به مومن می آموزد. 
• 2 گناه کبیره انسانی وجود دارد که بقیه , همه از آنها سر چشمه می گیرند : بی صبری و سهل انگاری . بی صبری آدم ها را از بهشت بیرون راند و سهل انگاری نگذاشت به آن بازگردند. 
• به محض اینکه شیطان را درون خود راه دادیم , دیگر اصرار نمی ورزد باورش داشته باشیم. 
• نمی توان ادعا کرد ما فاقد ایمانیم .همین واقعیت زنده بودن ما چشمه تمام ناشدنی ایمان است .اما جز زنده بودن چه کاره دیگری از ما بر می آید. 

دانلود ده داستان کوتاه از کافکا

خدایا بنده ای درد اشنایم                  به سر افتاده ای بی دست و پایم 

ز غمها سینه ام دریاست دریا             گواهم گریه های های هایم 

به درگاه تو می نالم به زاری               مرا بگذار با این ناله هایم 

مرا در آتش عشقت بسوزان               مکن زین شعله ی سرکش رهایم 

مرا در بی کسی پیوسته کس باش     به وقت ناله ها فریاد رس باش